| Hallo meiden van De Kluif!
Even een berichtje van mij vanuit mijn nieuwe thuis. Allereerst dit: ze hebben m'n naam veranderd! Ik heet nu Moss. Ik moet er nog wel aan wennen, maar ik begrijp dat het niet anders kan, want 'Bobby' lijkt te veel op 'Bob' en doet ook denken aan 'Toby', zoals de vorige 2 honden hier heetten. Ach, vooruit maar, "whats' in a name" zeggen de Engelsen: 't maakt me niet uit.
Ik heb hier nu 2 nachten achter de rug en ik heb heerlijk geslapen. Wát een rust hier. Alhoewel... Tijdens m'n eerste nacht begonnen er een paar katten in de achtertuin om ca 3 uur herrie te schoppen. Jullie zeggen dat ik heel goed ben met katten, klopt, maar niet midden in de nacht als je lekker op dat kleed hier ligt te maffen! Je raad nooit wat er gebeurde toen ik de achterdeur open kreeg (ik sprong er gewoon ff tegenaan): ik de tuin van de buren in (is nog geen schutting), katten foetsie, maar komt de zoon des huizes achter me aan. Ik blaffen natuurlijk, en terug naar binnen. Komt iedereen ineens z'n bed uit hier, da's leuk!
Even later komen er twee agenten de tuin in met zaklantaarns... De buren hadden de politie gebeld omdat ze dachten dat er 'n inbreker was! Die lui hier hebben natuurlijk geen oog meer dichtgedaan van de consternatie, maar ik lekker wel.
De volgende morgen kwam m'n baasje Paul het eerst de trap af, en die was zo blij met de ontvangst die ik hem gaf (is ook mijn specialiteit). En hij was ook zo blij omdat ik niets had stukgemaakt, goed hè!
De knuffels die ik hier krijg zijn heerlijk en iedereen vindt het leuk om me te ontmoeten.
Gisteren in de auto geweest, op weg naar de plek waar ik heerlijk kan rennen en vooral: snuffelen. Ik wordt nog wel snel moe en heb dan wat last van de warmte. M'n conditie moeten ze dus nog 'n beetje met me opbouwen. M'n bazin Tineke zegt dat ik ren als een speer, en dat alleen m'n oren dan alle kanten opflapperen. Dat vindt ze leuk.
Ik vind alle vrouwen meteen wel o.k., maar de mannen moeten geduld met me hebben. Ze zijn ook lief hoor, maar als ze dan ineens overeind komen vanuit de stoel, of de trap af stommelen, of in de deur van de kamer verschijnen en voor me staan, tsja, dan moet je net mij hebben: ik schrik me een hoedje en moet er gewoon even van blaffen.
Toch vindt Tineke me een welopgevoede lieverd! Ik luister meestal naar 'zit' en 'blijf' (dan gaat ze naar boven en mag ik niet mee). Ook doe ik niet moeilijk als ze aan tafel gaan - maar ik moet natuurlijk wel ruiken wat er allemaal gebeurt. Het trekken aan de riem schijnt niet te mogen van ze, daarom doe ik dat maar wat minder, anders lopen ze ineens de andere kant op! Rare lui. 'k Zal ze beter in de gaten gaan houden buiten.
Ze willen me nog heel veel gaan leren, 'k ben benieuwd!
Tot de volgende mail,
poot Moss
|