Ik ben Kelly, een kruising Duitse Staande hond, van ruim 5 jaar. 

Toen ik 4 jaar oud was kwam ik in het asiel terecht omdat er niet meer voor mij gezorgd kon worden. Mijn vorige baas had mij verwaarloosd en ik werd zwaar vermagerd binnengebracht. Op dat moment had ik nog maar één doel in het leven en dat was eten om te overleven. Toen mijn huidige baasje mij uit het asiel haalde was ik niet alleen vreselijk mager, maar was ook mijn vacht heel erg dun, mijn neus, poten en staart kaal en had ik heel veel jeuk. De mevrouw van het asiel vertelde dat het wel een half jaar zou duren voor dat ik echt gewend zou zijn en volledig weer vertrouwen zou hebben. Mijn baasje merkte al heel snel dat ik erg onderdanig en timide was

In de eerste week moest ik al mee naar de dierenarts. Die was erg lief, gaf mij een injectie tegen de jeuk, voer om aan te sterken en hij leerde mijn baasje om mijn staart te verbinden. Doordat mijn staart kaal was, sloeg ik die met kwispelen steeds stuk tegen de muur. Het gevolg was dat de wondjes op mijn staart niet dicht gingen. Na een maand was ik aardig opgekapt, begon mijn haar te groeien en waren de wondjes op mijn staart geheeld.

Het eerste half jaar daarna is heel snel voorbij gegaan, ik ben aangesterkt van zo’n 24 kg tot 31 kg in gewicht en mijn vacht had zich weer grotendeels hersteld. Ik had nog wel vaak ontstoken ogen en voelde me ook nog niet zo zeker van mijzelf. In die periode heb ik de tijd gekregen om aan mijn baasje te wennen. Ik was wel bang om haar kwijt te raken. Vooral als ik eventjes alleen was geweest, was ik heel erg blij dat ze weer terugkwam. Mijn baasje was dan heel lief voor me, maar volgens mij kwam dat doordat ik nooit op haar spulletjes kauw als ze weg is.
Samen zijn we aan de slag gegaan om mijn conditie op te bouwen. We gingen lange wandelingen maken, ze heeft me geleerd om naast de fiets te lopen en als het warm weer was gingen we zwemmen.

Als ik tijdens die wandelingen andere honden tegenkwam, deed ik net of ik die niet gezien had, ik probeerde elke hond te ontwijken. Ik dacht dat mijn baasje dat niet goed vond als ik met andere honden kennis zou maken en bleef me een beetje timide gedragen.
Mijn baasje vond mijn timide gedrag niet zo leuk en heeft ons toen ingeschreven bij een hondenclub voor een cursus gehoorzaamheid. Niet omdat ik niet gehoorzaamheid was, maar om nog meer samen bezig te zijn en ook om veel andere honden te ontmoeten. Zij dacht dat een hondenschool goed zou zijn voor mijn sociale contacten.
Op de hondenschool hebben mijn baasje en ik een heleboel geleerd. Een voorbeeld daarvan is het spelen met een flos. In het begin wist ik niet wat dat spelletje inhield. Nu weet ik dat ik mag trekken aan de flos en zo moet proberen deze uit de handen van mijn baasje te trekken. Doordat ik vaak win heb ik heel erg veel zelfvertrouwen gekregen.
Ik ben op de hondenschool ook in aanraking gekomen met veel onbekende andere honden. In het begin stond ik dicht tegen de baas aan, later begreep ik dat ik ook naar die andere honden toe mocht gaan en ben ik met ze gaan rennen en spelen. Soms zijn er wel twintig andere honden om mee te spelen! Dat mag natuurlijk alleen voor of na de les, maar dat vind ik niet erg. 

Naast het spelen met andere honden heb ik ook nog wat geleerd. Samen met mijn baasje hebben we inmiddels het gehoorzaamheidsdiploma A en B gehaald.
In het najaar gaan we weer naar de hondenschool toe, dan gaan we trainen voor behendigheid. Ik kijk er nu al naar uit, dan lig ik weer elke week te wachten om te spelen en samen aan het werk te gaan.

Trouwens, mijn baasje zegt dat de mevrouw van het asiel niet helemaal gelijk heeft gekregen. Achteraf gezien heeft het geen half jaar geduurd voordat ik volledig mijn zelfvertrouwen terug had en weer een vrolijke en gezonde hond was, maar wel een jaar. Van mijn vacht en jeuk problemen ben ik  inmiddels volledig hersteld en mijn regelmatig ontstoken ogen zijn ook verleden tijd. Het heeft dus even geduurd, maar ik ben er na een moeilijke tijd weer helemaal bovenop gekomen.

Mijn baasje en ik zijn nu erg aan elkaar gehecht geraakt en ik had er bijna niet van kunnen dromen dat ik nog eens zo gelukkig zou worden.

Groetjes en een poot van Kelly.