Ik wil jullie bij deze even laten weten hoe het met Ian gaat.

 

Ergens eind juni 2006 zag ik op een caviaforum een berichtje van Leonie staan. Er waren twee kittens in de bossen gevonden en afgeleverd bij het dierenasiel in Steenwijk. Omdat ze nog te jong waren nam zij ze mee naar huis tot ze oud genoeg waren om geënt te worden. Ze plaatste een foto van de twee broertjes op het forum en toen ik die twee roodharige koppies zag was ik op slag verliefd. Een jong halflangharig rood katertje was toch wel een droom van me. Ik ben al jaren getrouwd met een man die mijn liefde voor dieren wel is gaan begrijpen maar die ook wel zijn grenzen heeft. Met twee honden, 1 rode kat en 10 cavia's vond hij ons "gezin" eigenlijk wel compleet. Maar de krankzinnigheid sloeg toe en wat hij ook vroeg of wat hij ook vertelde ik kon alleen maar antwoorden met " wat een koppie heeft dat rode katje he? Hij is zo lief!"  Na twee dagen gaf hij het op en probeerde ik contact te krijgen met Leonie. Het duurde even ( waarom zijn mensen nooit te bereiken als je ze dringend nodig hebt?) maar ik kreeg haar toch te pakken. Gelukkig waren de kittens nog niet gereserveerd en na de 2 via de webcam bekeken te hebben besloot ik voor de grootste van de twee te gaan. Dezelfde dag kreeg hij een nieuwe naam: MacKenzy wat zoiets betekent als "zoon van de rossige man" Het is een Schotse familienaam en hij zal dan ook één van de zeldzame katten zijn die een eigen familiewapen en een eigen tartan ( schotse ruit)  heeft.

 

Ik moest nog 3 weken wachten want Kenzy moest blijven tot hij zijn eerste enting kon krijgen. Maar 22 juli was het dan zover, Kenzy was geënt en mocht worden opgehaald. We vertrokken om 12.15 uur vanuit Eindhoven zodat we Kenzy en zijn broertje Wessel eerst bij Leonie thuis konden ontmoeten. Daarna konden we om 16.00 uur bij het asiel terecht. Daar werd meneer  gechipt en mocht hij in zijn nieuwe reismand mee naar Eindhoven. Op de achterbank zette hij het op een luid gemiauw en dat hield pas op toen ik hem uit de reismand haalde en hij rustig in mijn nek klom. Daar heeft hij de hele 2 uur durende reis luid zitten spinnen. Wat een tevreden katje is het!

 

Thuis hadden we een kamer voor hem ingericht waar hij zelf wel uit kan maar waar de honden niet in kunnen. Na enkele uren had hij de hele bovenverdieping incl. de zolder al verkent. Tegen Pim, onze andere kat blies hij de longetjes uit zijn lijf en de honden vond hij gewoon eng. Door zijn nieuwsgierigheid en zijn brutaalheid was hij na een week het hele huis al doorgeweest en had hij zelfs de tuin al een klein stukje verkent.

 

Aan het einde van de tweede week heeft hij voor het eerst met Pim gestoeid en heeft Puim Penny's oren uit mogen likken. Nu, na 4 weken zijn het de beste maatjes en rollebollen ze heel wat af om vervolgens op bed tevreden naast elkaar in slaap te vallen. En wat is het een grote knuffel die Kenzy van ons en wat zijn we er blij mee! Waarom mensen de twee broertjes hebben weggedaan zal altijd een grote vraag blijven maar wij zijn blij dat er mensen zijn die de 2 kleintjes naar het asiel in Steenwijk hebben gebracht en we zijn Leonie dankbaar dat zij zo goed voor ze heeft gezorgd én dat ze de foto's op het caviaforum plaatste! Leonie en alle andere medewerkers van het asiel in Steenrijk:  heel erg bedankt voor jullie goede zorgen, ook namens MacKenzy!

 

 

Mark en Inge