Een witte kat ophalen... Met die gedachte gingen mijn vriend en ik drie
weken geleden het dierenasiel binnen. Drie keer raden waar we mee thuis
kwamen: een zwarte poes! Het was natuurlijk al te verwachten, want met het
diertje moet er een klik zijn, en wat voor uiterlijk er dan bij zit, doet er
dan niet meer toe.
Bij binnenkomst in de kattenkamer werden we vriendelijk begroet door een
zwart met wit, druk miauwend en melkend poesje. Na een heel gesprek met
haar, hebben we besloten dat zij met ons mee naar huis ging. In het asiel
heette ze Snoes, hier bij ons thuis, heeft ze de stoere naam Balthazar
gekregen.
Thuis aangekomen was ze meteen in haar element, ze zocht de lekkerste
plekjes op om relaxt een dutje te doen, en dan het liefst op schoot. Mijn
vriend en ik hadden dit totaal niet verwacht, we dachten juist dat ze de
eerste tijd verscholen zou zitten. Niks van dit alles, ook de dagen er na
bleef Balthazar ontzettend aanhalig. En ook nu is het nog een poes die veel
aandacht vraagt.
Ze miauwt aan één stuk door, wat veel gezelligheid geeft. Ik praat altijd
terug, en zo hebben we hele gesprekken. Gaat het niet over dat ze graag naar
buiten wil zonder tuigje, dan wel over de andere bewoonsters (cavia's) die
ze toch wel heel graag te pakken wil krijgen.
Balthazar past prima bij ons thuis, we krijgen ontzettend veel liefde van
haar, en geven dit ook in grote mate aan haar terug. Wat nog wel even
spannend is, is als ze naar buiten kan. Als de zon schijnt gaat het raam
open en ligt madam er heerlijk voor, te snuiven naar alle onbekende
geurtjes.
We zijn heel blij dat we Snoes een nieuwe huis hebben kunnen geven, en hopen
dat we nog heel lang van ons meisje mogen genieten.

Groetjes, Rein, Kim en Balthazar!